Technikę blueboxu telewizyjnego można wykorzystać w fotografii dokumentalnej. Przekonają się o tym uczestnicy warsztatu multimedialnego organizowanego z okazji 4. Festiwalu Fotodokumentu w Galerii Wysokich Napięć SWPS. W ramach wydarzenia zostaną zaprezentowane dwie odrębne wystawy zdjęć reportażowych z Rosji, Czeczenii, Gruzji i Polski.
Najnowsza wystawa Galerii Wysokich Napięć SWPS składa się z dwóch części. Prezentuje Rosję i Polskę z czterech różnych punktów widzenia w ponad 150 fotografiach dokumentalistów o międzynarodowej renomie. Pierwsza wystawa (16 stycznia - 17 lutego 2012 roku) to reportażowe zdjęcia Sergeya Maximishina pt. „Imperial Palast. 20 years after” i Stepana Rudika ze zbioru „Polska”. Podczas drugiej (22 lutego - 19 marca 2012 roku) zostaną zaprezentowane fotografie Igora Mukhina z kolekcji „Moskwa dwutysięczna” i Mariusza Foreckiego z serii „Popkultura pracy”, „Za mostem” czy „kolekcja Wrzesińska”.
– 20 lat po rozpadzie systemu politycznego Związku Radzieckiego nic albo prawie nic nie wiemy o Rosji. Pożegnanie z komuną dla wielu Polaków oznaczało równoczesne pożegnanie z Rosją – podkreśla Monika Piotrowska, kurator festiwalowych wystaw z Instytutu ProFotografia. – Czy jednak tak bardzo się od siebie różnimy? – pyta Piotrowska.
Będzie to już czwarta edycja corocznego Festiwalu Fotodokumentu. Każdorazowo jest on poświęcony sprawom ważnym społecznie. Najnowsza festiwalowa wystawa „Rosja/Polska” przypada w 20. rocznicę rozpadu systemu politycznego Związku Radzieckiego i powstania nowej Rosji. Wystawę współfinansuje Miasto Poznań. Szczegółowe informacje na: www.swps.pl oraz www.profotografia.pl.
Fotografowie biorący udział w festiwalu:
Sergey Maximishin (ur. 1964, Krym, b. ZSRR). Jeden z najwybitniejszych współczesnych fotografów rosyjskich zaczął pracę w zawodzie, gdy wysłano go z jednym z ostatnich oddziałów wojsk radzieckich na Kubę, a jego lejtnant w trakcie odprawy zawezwał: „Artyści, piosenkarze, aktorzy, kompozytorzy oraz pozostała hołota, która nie ma zamiaru odbywać służby – krok naprzód”. Maximishin zrobił krok naprzód, dostał Zenita i pojechał fotografować Fidela (Castro) z radzieckimi generałami. Zdjęcia zniweczyła twarda kubańska woda. Maximishin dostał maczetę i poszedł kosić trzcinę.
Dzieciństwo spędził na Krymie, w 1982 r. przeprowadził się do Leningradu. Na Kubie służył w l. 1985-87, potem studiował fizykę jądrową na Politechnice w Leningradzie (ukończył w 1991), przemianowanym na Sankt Petersburg. Pracował w laboratorium ekspertyz naukowych i technicznych Ermitażu, prowadził agencję handlu nieruchomościami, aż jej upadek skłonił go, by poświęcić się całkowicie fotografii. Ukończył wydział fotografii dziennikarskiej przy Związku Dziennikarzy w St. Petersburgu (1998), został etatowym fotoreporterem gazety „Izwiestia” (1999-2003). W 2003 r. zdobył po raz pierwszy pierwszą nagrodę na World Press Photo (kat. Sztuka i rozrywka), w 2005 r. – po raz drugi (kat. Życie codzienne). Od 2003 r. współpracuje z niemiecką agencją „Focus”, od 2007 – z brytyjską Panos Pictures. Publikuje w m. in. Time, Newsweek, The Wall Street Journal, Paris Match, Geo, Stern, Der Spiegel, Corriere della Sera. Jego prace znajdują się w kilku światowych kolekcjach (jak Niepce Museum of photography, Fonds national d’art contemporain FNAC, Rotterdam Museum of contemporary art). Wydał album „Last Empire, 20 years after” („Ostatnie imperium, dwadzieścia lat później”).
Igor Muchin (ur. 1961, Rosja). Prominentny fotograf moskiewski, którego prace znajdują się w zbiorach wielu muzeów na świecie, stał się sławny, gdy za czasów Gorbaczowa zajął się młodzieżą radziecką i niezależnymi muzykami rockowymi (z grupy „Tupyje”). Zdjęcia wyszły w wydanych rok po roku dwóch albumach („Rock in Russland” 1989; „TUSOVKA. Whos who in the new soviet rock culture“ 1990). Wtedy technik budowlany z wykształcenia, po maturze zatrudniony w biurze projektowym, zdecydował się na karierę niezależnego fotografa (1989). Zaczynał już wcześniej - w Studiu Fotografii Artystycznej Aleksandra Lapina, znanego z fotografowania zwyczajnej codzienności w czasach końca Związku Radzieckiego. Lapin, również rosyjski teoretyk fotografii, zrobił mu pierwszą wystawę indywidualną (1987). Krótko po tym Muchin został członkiem grupy „Fotografia bezpośrednia”.
Inne wczesne projekty – „Młodzież wielkiego miasta” (1985-1989), realizowany m.in. w Moskwie, Leningradzie, Rydze, Wilnie, oraz „Radzieckie pomniki” umocniły pozycję Muchina. Odtąd jego zdjęcia regularnie publikowano i wystawiano w Rosji i zagranicą (publikacje m.in. Le Monde, Libération, Time, Rolling Stone, GEO, Elle, Vogue). Od lat 90. wiodące tematy w jego pracy to dokumentacja życia rosyjskiej prowincji i w Moskwie. Zwłaszcza zdjęcia moskiewskie są tak mocno osadzone na ulicy, że bywają mylnie wiązane z nurtem street photo. Wydał 5 monografii. Jego prace są w kolekcjach m.in. Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Galerii Trzeciakowskiej w Moskwie, paryskiego Fonds national d´art contemporain. Wykłada w Wolnej Akademii Fotografii w Moskwie i Kijowie.
Stepan Rudik (ur. 1982, Ukraina). Niezależny fotograf ukraiński, który za serię zdjęć z Polski został nominowany do Joop Swart Masterclass 2011. Syn fotografa. Obojętnie, kto go uczył dalej, to najpierw od ojca usłyszał: „dobrego fotografa przede wszystkim wyróżnia umiejętność zauważenia dobrego kadru”.
Wykształcony na Narodowym Uniwersytecie Kultury i Sztuk Pięknych w Kijowie ze specjalnością: fotografia. Od 2004 r. z powodzeniem startował w różnych konkursach, od 2006 – realizował własne projekty, także fotograficzno-społeczne (m.in. "A ja rosnę jak przez asfalt trawka”). Za te ostatnie otrzymał podziękowanie od ukraińskiej pomocy społecznej przy ministerstwie ds. rodziny, młodzieży i sportu (2008). W 2009 r. jeden z tych projektów pokazywał na wystawie zbiorowej „Szkoły Lapina” (Alexandra Lapina) w Moskwie. Z serii jego reportaży społecznych wywodzi się zdjęcie, które dało mu nagrodę w konkursie World Press Photo 2010 i dyskwalifikację wkrótce po ogłoszeniu werdyktu; stał się kontrowersyjny. Szczęśliwe w tym samym roku otrzymał stypendium polskiego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie Gaude Polonia na projekt „Polska 2010”. W 2011 r. wszedł do pierwszej dziesiątki finalistów konkursu „Młodzi fotografowie Rosji”.
Jest członkiem Związku Artystów Fotografików w Rosji i na Ukrainie.
Mariusz Forecki (ur. 1962 r., Polska). Jedyny polski fotograf, który stworzył długi esej o Polsce przemian społecznych i obyczajowych od końca lat 80. do pocz. XXI w., a podpatrywanie współmieszkańców we własnym kraju jest wiodącym tematem jego twórczości. Z drugiej strony był jedynym fotografem, który dokumentował ostatnie godziny obrony Pałacu Prezydenckiego w Groznem przez oddział Szamila Basajewa w czasie pierwszej wojny rosyjsko-czeczeńskiej (1995). Absolwent Instytutu Twórczej Fotografii w czeskiej Opavie (przy Uniwersytecie Śląskim).
Nigdy nie wysłał tych ani innych zdjęć na konkurs World Press Photo. „Zawsze się spóźniam”, twierdzi , ale jego markę stanowi refleks, celność i poczucie humoru. Pierwszą pracę podjął w telekomunikacji, po godzinach chodził na spotkania Towarzystwa Fotograficznego. W 1986 r. został etatowym fotografem najlepszego tygodnika regionalnego „Wprost”. W l. 80. zrealizował też niezależne fotoreportaże zagranicą, m.in. z trzęsienia ziemi w Armenii (1987), z wojny w Afganistanie (1988). W 1991 r. przeszedł do redakcji tygodnika „Poznaniak”, w 1997 r. - na krótko do Gazety Wyborczej i został fotografem niezależnym. Począwszy od l. 90. stworzył 7 cykli, obrazujacych zaskakujący rozwój obyczajów i wspólnot. Od 1998 r. prowadzi własną Agencję Prasową i Fotograficzną TAMTAM. Od 2006 r. jest współwydawcą (Z Grzegorzem Dembińskim, Andrzejem Marczukiem i Wojtkiem Sienkiewiczem) niekomercyjnego, najlepszego polskiego według czasopisma Press, internetowego Magazynu Fotografii Dokumentalnej www.5klatek.pl.
Za długoletni esej o Polsce został wyróżniony w 2005 r. przez Związek Polskich Artystów Fotografików ZPAF. W 2009 r. zdjęcia z dwudziestolecia istnienia nowej Polski wydał w albumie „I love Poland”. Jest członkiem ZPAF.
Kultura Wysokich Napięć w SWPS to wystawy fotograficzne twórców o międzynarodowej renomie, spektakle teatralne najlepszych grup teatralnych, promocje najnowszych książek, spotkania z uznanymi artystami i pokazy filmów z nurtu kina niezależnego. Dodatkowych informacji udziela Katarzyna Chmielewska, koordynator projektu Kultura Wysokich Napięć,
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
, tel. 22 517 98 18.
Drugą część wystawy można oglądać do 19 marca 2012 roku.
